|
Vlak
voordat we echt de sloppenwijk in reden, stopte de chauffeur de
bus. Twee politieagenten in burger stapten uit en gingen elk aan
een kant van de bus lopen. De wegen waren zo ontzettend slecht dat
we nu stapvoets verder reden, begeleid door de agenten...
Aan
het begin van de ochtend waren we vertrokken vanaf onze verblijfplaats
richting het noorden. De bus waarin we zaten reed richting de
buitenwijken van Nairobi. Om precies te zijn naar de sloppenwijk Kawangware, één van de grotere sloppenwijken in Kenia. Niet
iedereen ging mee. Sommigen waren te moe van de reis de dag ervoor
dat ze besloten om in het hotel te blijven. Even bijkomen of een
duik nemen in het zwembad. Ik
wilde wél met eigen ogen zien hoe er is geprobeerd de kinderen in
de sloppenwijk een kans te geven op een betere toekomst, een
menswaardig bestaan. Dat was
ook de reden van ons bezoek aan Kawangware. Tijdens de rit in de
bus had ik een goed uitzicht op het straatbeeld van Nairobi. De
rit duurde ongeveer een uur. In dat uur zag ik het rijke centrum
van Nairobi langzaam overgaan in de arme, verwaarloosde
buitenwijken. Links en rechts van de weg waar we op reden lagen
sloppenwijken, net iets lager dan de weg zelf. De sloppenwijken
liepen tot aan de horizon, er leek geen eind aan te komen. Toch
was dit nog maar het begin.
...We reden nu midden in de sloppenwijk en begeleid door de
agenten baande de chauffeur zich een weg door de nauwe paadjes
richting een school middenin de sloppenwijk. Om ons heen was
eigenlijk alleen maar ellende te zien. Kinderen met versleten
kleren - als ze die al hadden - en bolle buikjes liepen in hun
eigen afval rond op zoek naar voedsel, zochten onderdak in één van
de vele kartonnen, soms houten, bouwvallige hutjes of probeerden
al spelend met elkaar de dag door te brengen. In de bus hoorde ik
iemand huilen. Niet onbegrijpelijk als je ziet wat voor ellende er
heerst in deze gebieden. Sommige Kenianen keken niet op of om toen
de bus hun hutje passeerde, waarschijnlijk waren we de zóveelste
bus met blanken die langs kwam rijden. Anderen keken ons met veel
woede aan, alsof ze op het punt stonden de bus om te gooien. Dat
zou niet de eerste keer zijn, vandaar de politieagenten die ons
enig gevoel van veiligheid gaven. De wegen waren ontzettend
slecht, ik zou haast zeggen bijna niet begaanbaar. Als hier de
regentijd aanbreekt, worden totale gebieden volledig onbegaanbaar.
Compleet geïsoleerd zouden deze wijken komen te liggen. Als de
regering van Kenia niet zo corrupt zou zijn, zouden hier huizen en
scholen kunnen staan. Een school staat er ook, gebouwd met hulp
van Zweden.
We reden door een hek de binnenplaats van het complex op. Behalve een schoolgebouw stond er ook een kerk. Achter ons
werd het hek dicht gedaan. Nu konden we veilig de bus uit voor een
uitgebreide rondleiding. De school is gebouwd om de kinderen in de
omliggende sloppenwijken een kans te bieden naar school te gaan,
zodat ze een vak kunnen leren, een baan kunnen zoeken en voor een
eigen inkomen kunnen zorgen. De ouders van de kinderen moeten
echter wel een kleine bijdrage leveren aan de school zodat hun
kind naar die school kan gaan. Als de ouders hier niet achter
staan en geen geld over hebben om hun kind naar school te laten
gaan, dan heeft het niet veel zin, hoe raar het ook klinkt. Alleen
als de ouders een bijdrage leveren en ook écht willen dat hun kind
een betere toekomst krijgt, heeft het kans van slagen. Voor €1,50
kan een kind een maand naar school. Binnen het complex was een "Primary
School" en een "Secundary School" gehuisvest. We kregen een
uitgebreide rondleiding langs alle klaslokalen. Van kleuter tot
tiener, ze kregen er allemaal les, allemaal in uniform. Halverwege
de rondleiding kreeg ik de gelegenheid om in de keuken van de
school te zien hoe ze echte Keniaanse thee, genaamd "Chai",
maakten. Ook ugali werd er gemaakt, de groenten, sukuma wiki,
lagen al klaar. Wat zag het er lekker uit!
Na een rondleiding door de school werd er door de
leerlingen van de school, jong en oud, voor ons opgetreden in de
kerk. Als er zo'n groep met blanken op bezoek komt, wordt er een
heel programma in elkaar gezet om ons te vermaken. Mooi om te zien
en leuk om meegemaakt te hebben. Kenianen vinden het altijd erg belangrijk
dat de volwassenen (in dit geval van de school) worden
voorgesteld. Eén voor één vertellen ze dan wie ze zijn en wat hun
functie is. Dit ritueel vinden Kenianen erg belangrijk, zo hebben
wij zelf ondervonden, want het hele programma in de kerk alleen
al duurde anderhalf uur. Ook enkele mensen van onze groep werden aan de
Kenianen voorgesteld. Zo bevonden zich in onze groep twee
echtparen die een aantal jaren in Kenia hebben gewerkt. Zij, maar
ook ik zelf, werden voorgesteld door de reisleider van onze groep.
Erg bijzonder vonden de kinderen het om te horen dat een blanke
jongen in "hun" Kenia was geboren. Nadat wij waren
voorgesteld aan de Kenianen verlieten we het complex weer om met
de bus, wederom bewaakt door de agenten, onze rit te vervolgen.
Na een kleine rit kwamen we aan in een restaurant,
"Carnivore" genaamd, waar ons een heerlijke warme maaltijd te
wachten stond. De naam zegt het al, vlees stond op het menu. Niet
zomaar vlees, nee, kameel en krokodil! Als je dan in Kenia bent,
dan moet je ook wel wat bijzonders gegeten hebben. Met deze
heerlijke maaltijd werd een indrukwekkende, toch ook wel
emotionele dag afgesloten.
|
